Wracam do Szefowej, zdaję sprawozdanie ze spotkania z Prezesem. Szefowa mówi, że jego zachowanie było poniżej krytyki. Pociesza mnie, powstaje między nami więź porozumienia, jakiej przedtem nie było. To przyjaźń kobiety z kobietą.
Daję Asi – sekretarce łyżeczkę szczęścia. Ona ze wzruszenia na przemian mnie ściska i całuje. Udało się jej przejść na wcześniejszą emerytuję, dzięki pomocy naszej Szefowej. Popracuje jeszcze 3 miesiące do wymaganych lat pracy. Cieszę się razem z nią. Nasza Szefowa jest jednak nieoceniona. Na koniec gratuluje mi mojego szczęścia. Jakiego szczęścia? To dziecko zawaliło mi moją karierę.
![w-biurze2](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/w-biurze2.jpg)
Dobrze, że już koniec dnia, więcej emocji nie zniosę. Wracam do domu. Wyjmuję lody z lodówki, siadam przed TV i pocieszam się, przeglądając zalecenia lekarza w książeczce. Muszę powiedzieć o tym Piotrowi. Dzwonił, że wróci dziś późno, mają awarię. Co za pech. Jak on to przyjmie? W sumie nie planowaliśmy dziecka, w żadnym określonym terminie. Odstawiam puste pudełko malagi Grycana, przebieram się w pidżamkę i owinięta w kołdrę zajmuję pozycję na sofie. Zasnęłam, czekając na Piotra, przytulając zielone buciki i kartę ciąży.
Budzę się rano w sypialni. Obok siedzi Piotr, Trzyma buciki. Patrzę mu w oczy.
– Przepraszam, że zasnęłam – szepczę – nie zdążyłam ci powiedzieć.
– Tak się cieszę – mówi, a w jego niebieskich oczach błyskają wesołe iskierki. – Będę tatą. Dom już zbudowałem, drzewo posadziłem. Właśnie miałem zabrać się za syna.
– Skąd wiesz, że będzie syn? – pytam.
– Nieważne. To nasze dziecko, poza tym możemy się zawsze postarać o drugie.
– Ale moja praca… Nie dostanę awansu i żegnaj safari. Lekarz powiedział, że jeśli nie chcę mieć nerwowego dziecka, to nie powinnam mu fundować na tym etapie rozwoju takiego długiego przelotu, a poza tym na miejscu salmonelle, inne bakterie itp. Wszystko do kitu. A moja Szefowa to kobieta na poziomie, w przeciwieństwie do Prezesa – opowiadam zdarzenia minionego dnia. – Poza tym mieliśmy wyjechać, wykończyć ostatnie pokoje w domu, a tu wszystko się wali. Liczyłam na tę podwyżkę. Musimy kupić sobie jakąś książkę. Lekarz mówił coś o jakiejś szkole rodzenia, jeśli to nasze pierwsze dziecko.
[smartads]
Chyba po raz pierwszy nie chce mi się iść do pracy. Jestem zmęczona tym wszystkim. Weszłam do biura. Brak mi werwy. Wszyscy dziś chodzą wokół mnie na paluszkach i starają się spełniać wszystkie moje życzenia. Marek nawet przyniósł mi sok grapefruitowy. Chyba ma wyrzuty sumienia, że zajął moje miejsce. Muszę z nim porozmawiać. To zdolny chłopak. Po co ma się martwić czymś, co nie jest jego winą?
Przez ten miesiąc skończyliśmy wszystkie opracowania. Przygotowałam Marka do prezentacji. Byłam na drugiej wizycie u lekarza. Groszek rośnie. Waga na razie bez zmian. To chyba przez te wymioty i brak apetytu na wszystko oprócz soku z cytrusów. Wspominam lekarzowi, że mam problemy z nerkami. Daje mi dodatkowy zestaw proszków. Nasze pierwsze USG. Dziecko rozwija się zgodnie z normą, dostaliśmy nawet zdjęcie groszka. Kupiliśmy książkę. Piotr stara się jak może. Zapisał nas nawet do szkoły rodzenia. Zajęcia będą w następnym miesiącu.
Daję Asi – sekretarce łyżeczkę szczęścia. Ona ze wzruszenia na przemian mnie ściska i całuje. Udało się jej przejść na wcześniejszą emerytuję, dzięki pomocy naszej Szefowej. Popracuje jeszcze 3 miesiące do wymaganych lat pracy. Cieszę się razem z nią. Nasza Szefowa jest jednak nieoceniona. Na koniec gratuluje mi mojego szczęścia. Jakiego szczęścia? To dziecko zawaliło mi moją karierę.
![w-biurze2](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/w-biurze2.jpg)
Dobrze, że już koniec dnia, więcej emocji nie zniosę. Wracam do domu. Wyjmuję lody z lodówki, siadam przed TV i pocieszam się, przeglądając zalecenia lekarza w książeczce. Muszę powiedzieć o tym Piotrowi. Dzwonił, że wróci dziś późno, mają awarię. Co za pech. Jak on to przyjmie? W sumie nie planowaliśmy dziecka, w żadnym określonym terminie. Odstawiam puste pudełko malagi Grycana, przebieram się w pidżamkę i owinięta w kołdrę zajmuję pozycję na sofie. Zasnęłam, czekając na Piotra, przytulając zielone buciki i kartę ciąży.
Budzę się rano w sypialni. Obok siedzi Piotr, Trzyma buciki. Patrzę mu w oczy.
– Przepraszam, że zasnęłam – szepczę – nie zdążyłam ci powiedzieć.
– Tak się cieszę – mówi, a w jego niebieskich oczach błyskają wesołe iskierki. – Będę tatą. Dom już zbudowałem, drzewo posadziłem. Właśnie miałem zabrać się za syna.
– Skąd wiesz, że będzie syn? – pytam.
– Nieważne. To nasze dziecko, poza tym możemy się zawsze postarać o drugie.
– Ale moja praca… Nie dostanę awansu i żegnaj safari. Lekarz powiedział, że jeśli nie chcę mieć nerwowego dziecka, to nie powinnam mu fundować na tym etapie rozwoju takiego długiego przelotu, a poza tym na miejscu salmonelle, inne bakterie itp. Wszystko do kitu. A moja Szefowa to kobieta na poziomie, w przeciwieństwie do Prezesa – opowiadam zdarzenia minionego dnia. – Poza tym mieliśmy wyjechać, wykończyć ostatnie pokoje w domu, a tu wszystko się wali. Liczyłam na tę podwyżkę. Musimy kupić sobie jakąś książkę. Lekarz mówił coś o jakiejś szkole rodzenia, jeśli to nasze pierwsze dziecko.
[smartads]
Chyba po raz pierwszy nie chce mi się iść do pracy. Jestem zmęczona tym wszystkim. Weszłam do biura. Brak mi werwy. Wszyscy dziś chodzą wokół mnie na paluszkach i starają się spełniać wszystkie moje życzenia. Marek nawet przyniósł mi sok grapefruitowy. Chyba ma wyrzuty sumienia, że zajął moje miejsce. Muszę z nim porozmawiać. To zdolny chłopak. Po co ma się martwić czymś, co nie jest jego winą?
Przez ten miesiąc skończyliśmy wszystkie opracowania. Przygotowałam Marka do prezentacji. Byłam na drugiej wizycie u lekarza. Groszek rośnie. Waga na razie bez zmian. To chyba przez te wymioty i brak apetytu na wszystko oprócz soku z cytrusów. Wspominam lekarzowi, że mam problemy z nerkami. Daje mi dodatkowy zestaw proszków. Nasze pierwsze USG. Dziecko rozwija się zgodnie z normą, dostaliśmy nawet zdjęcie groszka. Kupiliśmy książkę. Piotr stara się jak może. Zapisał nas nawet do szkoły rodzenia. Zajęcia będą w następnym miesiącu.
Foxy
c.d.n.
Część II