Tak podnoszone i noszone dziecko, mocno pracuje mięśniami grzbietu. Jest ciągle „zmuszone” podciągać barki, napinać mięśnie, a jego ciało jest nadmiernie prostowane. Proszę spojrzeć na powyższe obrazki. Całe funkcjonowanie dziecka odbywa się do tyłu, grając z odruchem TOB. W rezultacie napięcie w przednim pasie tułowia dramatycznie spada.
![wnm13](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm13.jpg)
Początkowo wystarczy blokować barki i plecy, wtedy spada napięcie w mięśniach brzucha. Dziecko traci możliwość utrzymania prawidłowego ułożenia miednicy i kładzie nogi. Wówczas to brzuch robi się żabi, rozlany, rozpycha żebra. Kiedy napięcie w przednim pasie tak bardzo spadnie, często okazuje się, że dziecko coraz bardziej ulewa. I rodzice dostają radę, aby podłożyć pod nogi łóżka książki lub do łóżeczka włożyć klin i na takim klinie kłaść dziecko. Leżąc na klinie, ma ono ciągłe wrażenie, że zjeżdża w dół. Efektem jest to, że z całej siły dopycha się do klina i pogłębia problem, ulewa jeszcze mocniej. Rozciągają się mięśnie brzucha, nie zaciska się zwieracz żołądka.
![wnm14](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm14.jpg)
Początkowo odruch Moro był klasyczny. Potem dziecko wracało do pozycji zgięciowej. Ale po kilku tygodniach zupełnie nieprawidłowej pielęgnacji – odruch Moro już się w takim obrazie nie prezentuje. Już odruchu Moro nie ma, „zanikł”.
![wnm16](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm16.jpg)
Tyle, że to całkowita nieprawda. On tam jest, w całym swoim negatywnym działaniu hormonalnym, tyle że dziecko nie rozrzuca już rąk. Odruch Moro „zszedł do podziemia” i stamtąd sieje spustoszenie w emocjach niemowlęcia. Ponieważ w momencie, kiedy odruch Moro występuje, do mózgu w ośrodek emocji walą hormony stresu – kortyzol i adrenalina. Wyzwalają one reakcję przestrachu, następnie zastygnięcia i następuje decyzja, co dalej. Dziecko powinno zauważyć, że nic groźnego się nie dzieje. Ale ponieważ ma, na skutek złej pielęgnacji, zupełnie rozciągnięte mięśnie przedniego pasa tułowia, nie jest w stanie zapanować nad ruchem i rozkładem napięcia. I to nie ta sytuacja je tak stresuje, ale nieprzewidywalność reakcji własnego ciała i hormony wyrzucane do mózgu. W rezultacie zaczyna kombinować, jak to wszystko wyhamować. Zaczyna blokować swoje ciało.
Ja, w swojej 32 letniej pracy z dziećmi, widziałam tak wiele sposobów, w jakie dzieci opracowują sobie zablokowanie ciała. Oto zaledwie kilka przykładów, a i tak jest ich dużo:
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm27.jpg)
![wnm03](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm03.jpg)
![wnm11](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm11.jpg)
![wnm12](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm12.jpg)
![wnm13](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm13.jpg)
Początkowo wystarczy blokować barki i plecy, wtedy spada napięcie w mięśniach brzucha. Dziecko traci możliwość utrzymania prawidłowego ułożenia miednicy i kładzie nogi. Wówczas to brzuch robi się żabi, rozlany, rozpycha żebra. Kiedy napięcie w przednim pasie tak bardzo spadnie, często okazuje się, że dziecko coraz bardziej ulewa. I rodzice dostają radę, aby podłożyć pod nogi łóżka książki lub do łóżeczka włożyć klin i na takim klinie kłaść dziecko. Leżąc na klinie, ma ono ciągłe wrażenie, że zjeżdża w dół. Efektem jest to, że z całej siły dopycha się do klina i pogłębia problem, ulewa jeszcze mocniej. Rozciągają się mięśnie brzucha, nie zaciska się zwieracz żołądka.
![wnm14](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm14.jpg)
Początkowo odruch Moro był klasyczny. Potem dziecko wracało do pozycji zgięciowej. Ale po kilku tygodniach zupełnie nieprawidłowej pielęgnacji – odruch Moro już się w takim obrazie nie prezentuje. Już odruchu Moro nie ma, „zanikł”.
![wnm15](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm15.jpg)
![wnm16](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm16.jpg)
Tyle, że to całkowita nieprawda. On tam jest, w całym swoim negatywnym działaniu hormonalnym, tyle że dziecko nie rozrzuca już rąk. Odruch Moro „zszedł do podziemia” i stamtąd sieje spustoszenie w emocjach niemowlęcia. Ponieważ w momencie, kiedy odruch Moro występuje, do mózgu w ośrodek emocji walą hormony stresu – kortyzol i adrenalina. Wyzwalają one reakcję przestrachu, następnie zastygnięcia i następuje decyzja, co dalej. Dziecko powinno zauważyć, że nic groźnego się nie dzieje. Ale ponieważ ma, na skutek złej pielęgnacji, zupełnie rozciągnięte mięśnie przedniego pasa tułowia, nie jest w stanie zapanować nad ruchem i rozkładem napięcia. I to nie ta sytuacja je tak stresuje, ale nieprzewidywalność reakcji własnego ciała i hormony wyrzucane do mózgu. W rezultacie zaczyna kombinować, jak to wszystko wyhamować. Zaczyna blokować swoje ciało.
Ja, w swojej 32 letniej pracy z dziećmi, widziałam tak wiele sposobów, w jakie dzieci opracowują sobie zablokowanie ciała. Oto zaledwie kilka przykładów, a i tak jest ich dużo:
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm17.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm18.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm19.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm20.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm21.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm22.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm23.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm24.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm25.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm26.jpg)
![](http://www.erodzina.eu/wp-content/uploads/2012/01/wnm27.jpg)